Bij het plannen van de zomervakantie van 2024 stelde Dave voor om de reis dit keer zelf te regelen. "Laat mij het regelen," zei hij met een onschuldige glimlach. Ik stemde toe, met slechts een paar kleine kanttekeningen, niet wetende dat hij in stilte de regie over het mooiste hoofdstuk van ons liefdesverhaal in handen nam.
De bestemming werd Zuid-Afrika, een land dat alles in zich droeg wat onze harten sneller deed kloppen: avontuur, adembenemende natuur, culinaire verwennerij, wilde dieren, goede wijn en een vleugje mysterie.
Vanaf het moment dat we in het vliegtuig stapten, voelde het alsof de wereld samenspande om ons een onvergetelijk verhaal te schenken. Dave had speciale stoelen geregeld, het begin van een reeks kleine verrassingen. Met de zon op onze gezichten en het vooruitzicht van een mooi avontuur vloog de tijd voorbij.
Onze reis begon in Kaapstad, waar we genoten van dagen vol ontdekkingen en een uitdagende hike naar de top van de Tafelberg. Daarna vervolgden we onze weg naar Stellenbosch, de betoverende wijnstreek. Daar wachtte het iconische wijnhuis Lanzerac op ons: statig, elegant en doordrenkt van geschiedenis. Toen we aankwamen, leek het personeel wat nerveus. Ik merkte het wel op, maar schonk er verder geen aandacht aan. Dave daarentegen wist toen al precies waarom...
De kamer die ons werd toegewezen was als uit een droom met zelfs een jacuzzi met uitzicht op de wijngaarden. Terwijl ik de kamer nieuwsgierig verkende, vroeg Dave me of ik buiten even wilde voelen of de jacuzzi al warm was. De buitentemperatuur tikte de dertig graden aan, dus ik begreep zijn vraag volkomen... Wat ik niet wist, was dat hij op dat moment koortsachtig zocht naar een plek om het doosje van de verlovingsring te verstoppen.
Later die middag had Dave een privé-wijntour geregeld. Een vriendelijke dame leidde ons door de geurige wijnkelders. Opvallend genoeg werden we overal begeleid en geen moment mochten we alleen ronddwalen over het domein. Ik vond het wat vreemd, maar genoot te veel om me er druk over te maken.
Na de wijntour werden we bij de receptie ontvangen met een glas wijn, terwijl een pianist zacht begon te spelen. De melodieën voelden vertrouwd en raakten iets diep in mijn hart. Wat ik niet wist, was dat Dave deze liedjes speciaal had uitgekozen, liedjes die herinneringen fluisterden van onze mooiste momenten samen.
Toen onze glazen leeg waren, werden we door de pianist naar buiten geleid, richting de glooiende wijngaarden. Daar, tussen rijen ranken en het warme licht van de ondergaande zon, wachtte een scène die rechtstreeks uit een droom leek te komen: een kleed vol rozen, fonkelende wijnglazen en een picknickmand, net als uit een film.
"Wauw, Dave dit is net een sprookje," zei ik ademloos. "Maak snel een foto, dit is zo mooi." Dave glimlachte en deed alsof hij even verbaasd was als ik. En even later, terwijl de lucht langzaam roze kleurde en de zon zacht over de wijnranken streek, pakte hij mijn hand. "Nikki," begon hij, zijn stem trillend van emotie. "Deze reis is bijzonder maar niet door waar we zijn. Door met wie ik ben." Hij vroeg me op te staan, zakte op één knie, haalde het doosje uit zijn broekzak en keek me recht in de ogen.
"Wil je met mij trouwen?"
De wereld leek even stil te vallen. Ik voelde mijn hart overstromen. Tranen welden op, een mengeling van verrassing, geluk en liefde. "Ja," fluisterde ik, en toen harder, stralend van blijdschap: "Ja, natuurlijk wil ik dat!"
Daar, tussen de wijngaarden van Zuid-Afrika, begon ons nieuwe hoofdstuk, met een ring, een belofte en een liefde die eeuwig zal blijven bloeien.
